Tuesday, January 16, 2007

Todo me parece muy bonito. Qué extraño.

Podría ser mi nueva dieta, que sigo saltándome.
Sigo teniendo sed. Sigue siendo fácil abandonarse…

Pero, ¡Qué coño! No es cuestión de dejar escapar esta pausa…

Quiero poder describir mi alegría, quiero pensar poco, quiero despreocupación.
Me encuentro muy bien. Me gusto. ¿O no?

Quiero besos, me quieren. Quiero besos.
Qué extraña droga es la Marihuana. Qué claro se ve nada.

Me acordaré de muchas cosas que creo recordar ahora,
pero que no recuerdo haber recordado esta tarde…
Tengo tantas ganas de golpear mis tambores!

Podría volar esta noche,¿no? Al menos, soñarlo.
Qué libre me sentiría, qué libre…

Empiezo a sentir algo muy extraño por ti.
Me acojono si pienso en ello. Pero mañana sabré más.

Debutar en un nuevo teatro, pero de otra forma. Con otra Música.
Con tanto que aprender, pero con tanto vivido…
Hacer realidad el teatro de mi vida. Eso debe ser una actuación sublime.
Respirar.



Badalona, primavera 2002. Hacer teatro te pone la sensibilidad así...

1 comment:

¡Pac! said...

Maco, preciós..
Així de potent es el teatre?
Crec que algo així nomès ho vaig sentir un cop......em sembla que somiava!Quina pasada....jo sol, interpretant els meus temes, penetrant les meves paraules sense sentit a les ments presents! Podria ser semblant?...perque llavors es la hostia!!...a veure si ho faig real algun dia!!!

Cuida't Marki!!! nes veiem..


(Visca la Marihuana)